Dan + Shay od dawna potrafią pisać piosenki, które brzmią tak, jakby od początku były stworzone do wielkich refrenów. Perfekcyjne harmonie wokalne, melodie pozostające w głowie po pierwszym przesłuchaniu i produkcja reprezentująca najwyższą szkołę Nashville stały się przez lata znakami rozpoznawczymi Dana Smyersa i Shaya Mooneya. Na swoim szóstym studyjnym albumie nie próbują tego zmieniać. „Young” nie jest muzyczną rewolucją Dan + Shay. Jest czymś znacznie ciekawszym – płytą dwóch ludzi, którzy po kilkunastu latach wspólnej kariery zaczynają patrzeć na życie z zupełnie innego miejsca.

Tytuł może być przy tym nieco przewrotny. „Young” nie jest bowiem albumem o młodości. To raczej płyta o momencie, w którym człowiek zaczyna rozumieć, że młodość nie trwa wiecznie.

Dan Smyers i Shay Mooney długo dochodzili do tych dziesięciu piosenek. Zanim powstał ostateczny materiał, napisali i odrzucili utwory wystarczające do stworzenia całego innego albumu. Tym razem zależało im, by mówić o tym, czym naprawdę żyją. Rodzinie, małżeństwie, dzieciach, wierze, przyjaźni, przemijaniu i stracie. Efektem jest prawdopodobnie najbardziej osobista płyta w ich dotychczasowym dorobku.

Już otwierające album „Young” pokazuje, że tym razem będzie inaczej. Zamiast efektownego, przebojowego otwarcia dostajemy oszczędną, akustyczną kompozycję i człowieka patrzącego na własną młodość z perspektywy kolejnych przeżytych lat. Czas wydaje się czymś niemal nieskończonym, dopóki pewnego dnia nie odkrywamy, jak wiele go już minęło. Młody człowiek jest przekonany, że zawsze pozostanie młody, podejmuje ryzyko, popełnia błędy i nie chce słuchać starszych. Pewnych rzeczy nie da się jednak komuś wytłumaczyć. Trzeba je przeżyć.

Dopełnieniem tytułowego utworu jest utrzymany w szkolnej scenerii teledysk. Wśród młodych aktorów pojawia się w nim również Aston Regan, znany z internetowego projektu The Regan Bros, w którym wraz z braćmi zdobył popularność, publikując własne wersje przebojów innych wykonawców. Dla nastolatka rozwijającego równolegle aktorską pasję to kolejny krok przed kamerą – po filmowej przygodzie tym razem przyszło mu wystąpić u boku Dan + Shay.

Chwilę później otrzymujemy najbardziej przejmujący utwór albumu. „Say So” powstało po śmierci Bena Vaughna, wieloletniego szefa Warner Chappell Music Publishing i mentora muzyków, który odebrał sobie życie. Początkowo nawet sami Dan i Shay zastanawiali się, czy powinni mierzyć się w piosence z tak trudnym tematem. Ostatecznie stworzyli utwór nie tyle o samej śmierci, ile o tym, co może wydarzyć się wcześniej – o bólu ukrywanym przed ludźmi i o konieczności powiedzenia komuś, że potrzebujemy pomocy.

Nie ma tu próby znalezienia wielkich odpowiedzi. Jest znacznie prostszy komunikat: jeżeli nie dajesz już rady, nie musisz przechodzić przez to samotnie. „Say So” staje się przez to jednym z emocjonalnych centrów całego albumu.

„Marry You Again” nie jest kolejną piosenką o wymarzonym ślubie. Jej bohater dostaje w wyobraźni możliwość powrotu do 2013 roku. Znów wchodzi do tego samego baru, poznaje tę samą kobietę, prosi jej ojca o zgodę i ponownie zakłada jej pierścionek na palec. Wie już, co wydarzyło się później – zna dobre chwile, błędy i codzienność wspólnego życia – a mimo to zrobiłby dokładnie to samo.

W „Her, The Kids and Jesus” Shay Mooney właściwie otwiera przed słuchaczem drzwi swojego domu. Czytanie dziecku przed snem, modlitwa, zejście po schodach, rodzinne fotografie, rysunki na lodówce i Biblia przy łóżku. Bez wielkich wydarzeń. Zwyczajne życie, które po latach okazuje się tym, czego człowiek najbardziej nie chciałby stracić.


Pies widzi pierwsze mieszkania z materacem leżącym na podłodze, przeprowadzki, nieudane decyzje, kolejne miasta, dobrych i złych ludzi. Jest obecny podczas całego chaosu wchodzenia w dorosłość. Człowiek i zwierzę właściwie dorastają razem. Problem polega na tym, że tylko jedno z nich może później dorastać dalej.


Na papierze połączenie Johnsona, reprezentującego znacznie bardziej tradycyjną stronę country, z jednym z najbardziej crossoverowych duetów Nashville może wydawać się nieoczywiste. W praktyce działa znakomicie. Wysoki rejestr Shaya i znacznie niższy głos Johnsona spotykają się dokładnie tam, gdzie powinny, a utwór pozwala Dan + Shay mocniej zanurzyć się w country lat 90.



Finał albumu zbiera praktycznie wszystko, o czym Dan + Shay opowiadali przez poprzednich dziewięć utworów. Kwiat stojący na parapecie kiedyś zwiędnie. Psa śpiącego na kanapie kiedyś zabraknie. W związku dwojga ludzi również nadejdzie dzień, w którym jedno będzie musiało pożegnać drugie.

Można próbować przed tym uciekać albo zaakceptować, że strata jest ceną za wcześniejszą możliwość kochania.

I jeżeli właśnie taka jest cena – warto ją zapłacić.


Muzycznie „Young” nie burzy świata Dan + Shay i trudno przypuszczać, żeby taki był cel. Nadal dostajemy charakterystyczne połączenie współczesnego country i popu, doskonałe melodie oraz przede wszystkim jedną z największych broni tego duetu – wokale.

Shay Mooney potrafi zaśpiewać niemal wszystko, ale równie ważne pozostaje to, co dzieje się pomiędzy jego głosem a wokalem Dana Smyersa. Harmonie od lat są jednym ze znaków firmowych Dan + Shay i na „Young” ponownie brzmią znakomicie. Nie służą przy tym wyłącznie do budowania efektownych refrenów. W spokojniejszych fragmentach potrafią nadać piosenkom intymności, a gdy aranżacja zaczyna rosnąć, otwierają przed nimi przestrzeń charakterystyczną dla najlepszych produkcji duetu.

Do jakości realizacyjnej również trudno mieć zastrzeżenia. Dan Smyers współprodukował album ze swoim wieloletnim współpracownikiem Scottem Hendricksem i słychać tutaj całą precyzję współczesnego Nashville. Akustyczne gitary, steel guitar, fortepian, smyczki, elektryczne gitary i elementy popowej produkcji mają swoje miejsce. Nic nie brzmi przypadkowo, ale jednocześnie techniczna perfekcja nie odbiera tym piosenkom emocji.

To ważne, ponieważ „Young” mogło bardzo łatwo stać się albumem przesłodzonym. Jest tutaj rodzina, dzieci, psy, małżeństwo, wiara, śmierć i wspomnienia – zestaw tematów wręcz proszący się o nadmiar sentymentalizmu. Dan + Shay przez większość czasu potrafią jednak zatrzymać się krok wcześniej. Zamiast przekonywać słuchacza, że powinien się wzruszyć, opowiadają historie i pozwalają mu znaleźć w nich własne doświadczenia.

Być może pomaga w tym również długość albumu. Zaledwie dziesięć piosenek i niewiele ponad pół godziny muzyki w czasach rozciąganych do granic możliwości wydawnictw jest niemal manifestem. Smyers przyznawał przed premierą, że zależało mu właśnie na dziesięciu utworach i każdy z nich musiał zasłużyć na miejsce na płycie.

Słychać to.

Nie ma tutaj piosenki sprawiającej wrażenie bonusu dodanego tylko po to, aby nabić kolejne streamy.

„Young” pokazuje Dan + Shay w bardzo ciekawym momencie kariery. Nie są już młodym duetem próbującym znaleźć swoje miejsce w Nashville. Nie muszą też udowadniać, że potrafią nagrywać wielkie crossoverowe przeboje – zrobili to już wielokrotnie. Mogą więc pozwolić sobie na coś znacznie prostszego: opowiedzieć o tym, kim są dzisiaj.

I paradoksalnie właśnie wtedy nagrali album zatytułowany „Young”.

Bo może młodość najlepiej zaczynamy rozumieć dopiero wtedy, gdy zostaje już za nami. Kiedy wiemy, że droga nie jest nieskończona. Że nie wszystkich zabierzemy ze sobą do jej końca. Że będą pożegnania, których nie da się uniknąć.

Dan + Shay nie znaleźli sposobu na zatrzymanie czasu.